پندار، یک نام نیست.
پندار یک تصمیم بود. تصمیمی که بعد از یک شوک تلخ، به یک مسیر روشن تبدیل شد.

همه‌چیز از یک حادثه شروع شد. یک روزِ معمولی در یک کارگاه معمولی. برق گرفتگی ساده‌ای که «ساده» نبود. نه چون فقط یک انسان آسیب دید؛ بلکه چون این اتفاق می‌توانست به‌راحتی پیشگیری شود.

یکی از بنیان‌گذاران شرکت پندار، در آن زمان کارشناس ایمنی در یکی از پروژه‌های صنعتی بود. هر بار که حادثه‌ای رخ می‌داد، بیشتر از نقص تجهیزات یا خطای انسانی، چیزی او را آزار می‌داد:
این‌که همه بعد از حادثه به تکاپو می‌افتادند، نه قبلش...

او در یادداشت‌هایش می‌نوشت:
«در ایران، ایمنی را وقتی جدی می‌گیرند که دیر شده... ما به سیستمی نیاز داریم که ایمنی را از مرحله‌ی"پیش‌بینی و پیشگیری" شروع کند، نه فقط پاسخ به حادثه.»

چند ماه بعد، با کمک متخصصان، ایده‌ی «پندار» شکل گرفت. نامی که از همان ابتدا حامل یک باور بود:
ایمنی، یک تفکر است؛ نه فقط یک چک‌ لیست.

پندار متولد شد تا راهی تازه برای پیشگیری از حوادث ترسیم کند — با ترکیبی از تخصص فنی، آموزش هدفمند، فرهنگ‌سازی عمومی، و استفاده هوشمندانه از تکنولوژی.
از محیط‌های صنعتی تا خیابان‌های شهر، از مدرسه‌ها تا منازل، پندار آمده تا ایمنی را از قالب‌های کلیشه‌ای بیرون بکشد و آن را به زندگی مردم پیوند بزند.

امروز، ما پندار را فقط یک شرکت نمی‌دانیم.
ما آن را یک حرکت جمعی برای ساختن آینده‌ای ایمن‌تر می‌دانیم.
و هر همکاری، هر پروژه، و هر آموزشی، گامی‌ست در ادامه‌ی این مسیر.

اگر شما هم باور دارید که پیشگیری، مهم‌تر از درمان است،
پس شما هم بخشی از این داستان هستید.